Herkesin Her Şeyi Bildiği Çağda "Bilmiyorum" Diyebilmek
Eskiden bir mecliste bir konu açıldığında, söz o işin ehline bırakılırdı. Ağzından çıkacak iki kelime beklenir, bilmeyenler ise edeple susar ve dinlerdi. Çünkü eskiler için "bilmiyorum" demek bir eksiklik değil, aksine haddini bilmenin ve öğrenmeye açık olmanın en zarif göstergesiydi.
Bugün ise bambaşka bir iklimin içindeyiz. Artık herkesin her konuda mutlaka bir fikri, her meseleye dair kesin bir hükmü var. Sabah ekonomi uzmanı, öğlen tarihçi, akşam ise usta bir teknik direktör kesiliyoruz. Sosyal medyanın bize sunduğu o uçsuz bucaksız ama bir o kadar da sığ bilgi denizinde birkaç satır okuyan, kendini o alanın otoritesi sanıyor.
Asıl mesele bilmemek değil; bilmediğini bilmemek ve bundan hiç mahcubiyet duymamak. Sohbetlerimiz artık birbirimizi anlamak için değil, birbirimize üstünlük taslamak için yapılıyor. Kimse karşısındakini dinlemiyor, sadece kendi cümlesini kurmak için sırasının gelmesini bekliyor. En ufak bir tereddüt göstermek, "Bu konuda fikrim yok" demek neredeyse zayıflık sayılıyor.
Oysa insanı olgunlaştıran şey, her soruya hazır bir cevap yetiştirmesi değildir. İnsanı büyüten, sınırlarını fark etmesi ve "Bilmiyorum ama öğrenmek isterim" diyebilme cesaretidir. Gürültünün bu kadar arttığı, herkesin aynı anda konuştuğu bir çağda; durup dinlemek, soru sormak ve bilmediğini itiraf etmek belki de en büyük erdemdir.
Belki de bugün kendimize şu iyiliği yapmalıyız: Her şeyi bilme yükünü omuzlarımızdan biraz indirelim. Bazen sadece dinleyelim, bazen sadece merak edelim. Göreceksiniz, "bilmiyorum" dediğimiz an zihnimizdeki o gereksiz gürültü dinecek ve gerçek öğrenme tam da o sessizlikte başlayacaktır.
Okuyucu Yorumları
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.